ის ვისი სახელიც არ ითქმის, ჩუსტი და კვერცხი

გაციება მკლავს, გარეთ ცივა, კონსპექტებს თავს ვერ ვაბამ, არადა შუალედურები კარსაა მომდგარი.  მუზამ დიდი ხანია დედის გინებით დამიქნია ხელი და შორეული სივრცეების მოსანახულებლად გაემგზავრა. რაღა დარჩენია სახლში მჯდომ მოწყენილ ოცი წლის ახალგაზრდას? რა თქმა უნდა ტელევიზორი (ჰო, მერე რა რომ 21-ე საუკუნეა, ჩემპიონთა ლიგა უკვდავია!) და უპირველეს ყოვლისა ინტერნეტი-ო  –  იტყვით თქვენ! ტექნიკური პროგრესის პირობებში უსაქმურებს ისღა დარჩენიათ, დაილაგონ პერსონალურ კომპიუტერთან სხვადასხვა გემრიელობები და მიაშტერდნენ მონიტორს, რომლის შინაარსსაც დროდადრო თითის უბრალო დაწკაპუნებით ცვლიან (ჰო კარგი, მეც ეგრე ვარ ხოლმე, დიდი ამბავი! ლეპტოპიანებო მშურს თქვენი!). კი ბატონო, უკანასკნელ დრომდე ეს საშუალება მეტ-ნაკლებად მიცხრობდა მოწყენილობას და დროსაც მიკლავდა.

თუმცა არ შემარგეს! სიმშვიდის ეს ნათელი ეპოქა რამდენიმე თვეა რაც დავიწყებას მიეცა. შედით ნებისმიერ საიტზე, ჩართეთ ნებისმიერი არხი, პირველი ფრაზა, რომელსაც თქვენ გაიგონებთ იქნება ”ბიძი…” არა, ამას ვერ დავწერ!  U know who – ის ვისი სახელიც არ ითქმის! (ჰო კარგი, ალაგ-ალაგ ჩუსტები და კვერცხებიც გამოერევა ხოლმე).

თითქოს არც ბნელ ჯადოქრობას ფლობს, და ცხვირიც თავის ადგილზე აქვს, მაგრამ მაინც თავს ვერ მივცემ უფლებას, იგი ნამდილი სახელით მოვიხსენიო. (ნაციონალებო, დივიდენდებს ველოდები!)  მშვენივრად უხდება ამ ბატონს –  ”ის ვისი სახელიც არ ითქმის”!  თანაც, ჩვენი სახელმწიფოს პირველი პისი მას მართლაც საერთოდ არ ახსენებს!

Continue reading