პრიალა ვარსკვლავი

ბურთულები სივრცეშია მიმოფენილი. ბურთულები ჭრელია – წითელი, ყვითელი, ყავისფერი, ლურჯი. აქ-აქ სიბნელეში წერტილები ციმციმებს – ცივი, მკრთალი, თითქოს უსიცოცხლო.

ოთახში ბნელა. თეთრ პერანგში გახვეული ბავშვი ნაძვის ხესთან სკამზე დგას. ხელში უზარმაზრი პრიალა ვერცხლისფერი ვარსკვლავი უჭირავს და ცდილობს ხის წვერს მოარგოს. ბავშვი თითის წვერებზე იწევა, წითელ შუბლზე დაძაბულობისგან ოფლი ცვარივით გადმოსდის, თუმცა ნაძვი ზედმეტად მაღალია…

კარი ჭრაჭუნით იღება და ბებია შემოდის. გაცვეთილი ყავისფერი საბანაო ხალათი აცვია, დასიებული ფეხები რეზინის ფლოსტებში აქვს გარჭობილი. იგი შუქს ანთებს და შვილიშვილს უკმაყოფილი მზერას არ აცილებს.

-რამდენჯერ გითხრა, შე სასიკვდილე, სკამზე არ დადგე-თქო?!

ბავშვი ხმას არ სცემს და თავის საქმეს განაგრძობს.

-გეყურება შენ, რასაც გელაპარაკები?

პასუხს ვერ ამჯერად ღებულობს, სკამთან მიდის, ძლიერი ძარღვიანი ხელებით შვილიშვილს  წელში ეჭიდება და იტაკზე სვავს. Continue reading

Advertisements

მოხუცი სახლების სოფელი (ნაწ.2)

წინა პოსტი

”თბილისში დავიბადე და გავიზარდე. ერთი ჩვეულებრივი ბიჭი ვიყავი, ფეხბურთზე ფანატიურად შეყვარებული. შემდეგ გატაცება პროფესიაში გადაიზარდა. მთელი გულით ვთამაშობდი და შესაბამისად შედეგიც მქონდა. შემდეგ ცოლი მოვიყვანე, შვილი გამიჩნდა და ამიერიდან დროის განაწილება ფეხბურთსა და ოჯახს შორის მიწევდა. 28 წლის რომ ვიყავი მყესები გამიწყდა და კარიერის დროზე ადრე დასრულება მომიხდა.

მას შემდეგ ყველაფერი აირია. უფეხბურთოთ არ შემეძლო, მაგრამ ოჯახიც მყავდა სარჩენი, ჰოდა მწვრთნელობა გადავწყვიტე.  სულ მალე აღმოჩნდა, რომ საამისო ნიჭი არ გამაჩნია, ამასობაში კი ჩემი შვილი იზრდებოდა. დიდი ხანი არ ვნებდებოდი, ერთი სამოყვარულო გუნდი ჩავიბარე, შემდეგ მეორე, თუმცა უშედეგოდ.  სახლიც კი გავყიდეთ და პატარა ბინაში გადავსახლდით, იმის გამო რომ ჩემს ოცნებაზე უარს ვერ ვამბობდი…

Continue reading

”მოხუცი” სახლების სოფელი

დასაწყისი – წინა პოსტი

პატარა სოფელი მწვანე მთებს შორისაა მიმალული. ძველი სახლები კურორტზე დასასვენებლად წასულ მოხუცებს გვანან

. აქეთ-იქით გადახრილები ისინი თითქოს საოცარ დაღლილობას გამოხატავენ – გადამძვრალ საღებავებს მიღმა მოჩანს ბზარებით დანაოჭული ძველისძველი ფასადებზე, მათი ფანჯრების მზერა უიმედოდაა მიშტერებული სადღაც შორს. მათ შორის არანაირი სიახლოვე არ შეინიშნება, თითქოს ერთმანეთს არ იცნობენ და ცდილობენ ერთმანეთისგან რაც შეიძლება მოშორებით განთავსთდნენ. სოფელში სრული სიჩუმე სუფევს, რომელსაც მხოლოდ  ჩიტების მორცხვი ჭიკჭიკი არღვევს. პატარა, გასაშრობად განწირული მდინარე, ავადმყოფი ბავშვივით ჟრიამულობს.

შუაგულ სოფელში ვდგავართ და ინტერესით ვიცქირებით გარშემო. ან ვერავინ გვხედავს და არავის ვაინტერესებთ, ან იგი უბრალოდ უკაცრიელია – იდეალური ადგილი პოსტაპოკალიფსური დედამიწის შესახებ კინოს გადასაღებად , თუმცა არც საშინელებათა ფილმს გააფუჭებდა ეს მელნისფერი ცა და დამთრგუნველი უბალახო მიწა. უცებ მოშორებით ჩნდება მუქი სილუეტი, რომელიც ნელა მოიწევს ჩვენსკენ. მისი ნაბიჯები იმდენად გროტესკულია, რომ სავსებით შეიძლება ზომბი აღმოჩნდეს. თუმცა მოახლოვებისას ირკვევა რომ სახის კანი არ გახრწნია, და თავადაც ცოცხალ ჰომოსაპიენსთა რიცხვს განეკუთვნება.

ჩვენ ვეკითხებით, სოფელში სადმე ღამის გასათევი ადგილი ხომ არ ეგულება. იგი ჭაღარა თავს გვიკრავს და გვეუბნება, აქ ერთი მილიონერი ცხოვრობს და იმასთან მიდითო.  სახეზე სტუმართმოყვარეობის ნატამალიც კი არ აწერია. ცივი ცისფერი თვალები ყველაზე მეტად ყინულებით დაფარულ ზღვას გავს.

-ჰო, და კიდევ, აუცილებლად მითხარით, ფული თუ გამოგართვათ. მაგის, დედა უნდა მოვსტყნა. კრისა ეგა. სოფლის შავები შევიკრიბებით და სიფათს ავალეწავთ. მილიონერია და სოფლისთვის რა გააკეთა? აი ამ ბილიკს მიყევით და ბოლოში მარჯვნივ შეუხვიეთ. მე უბრალოდ სახლს ვერ დაგილაგებთ, ჩემ გემოზეა და ვერ ავრევ. ეგრევე შემატყობინეთ, ფული თუ გამოგართვათ, მე მაგისი…

Continue reading