insideout

რა საშინელებაა, როდესაც საკუთარ სულში იხედები და მხოლოდ ცარიელ, გამომშრალ უდაბნოს აღმოაჩენ. მიწას უზარმაზარი შავი ბზარები ადევს, საიდანაც მხოლოდ რომელიმე რეპტილია თუ გამოხოხდება ხოლმე. შემოგხედავს თავისი ცარიელი, გაყინული თვალებით, და კვლავ მიიმალება.

ჯალათი მზე, შხამიანი ისრებივით ისვრის თავის მწველ სხივებს და ცდილობს მოსპოს ყოველივე ცოცხალი. წარსულიდან მხოლოდ ფერფლად ქცეული ყვავილები და მცენარეებიღა შემოგრჩა. მხოლოდ ისინი თუ მოგაგონებს რა მდიდარი და ნაყოფიერი ოაზისი იყო აქ ერთ დროს.

ფეხები ქვიშაში გეძირება, გრძნობ, რომ უდაბნო ცდილობს შენც გშთანთქოს. სასწრაფოდ უნდა გაახილო თვალები…

თუმცა კი, განა გახელისას რამე უკეთესი გელოდება?  ამასობაში ქვიშა უკვე წელამდე იწევს.

ქვიშა მჟავასავით გიხვრეტს კანს, ყელამდე ამოდის, გახრჩობს და  თვალები თავისით გეხილება…

ცა წითლადაა შეღებილი და მზე ჩასასვლელად ემზადება. ქვაზე დიდხანს ჯდომისგან სხეული გათოშილი გაქვს, დგები და წასვლას აპირებ. სიცივე კანქვეშ აღწევს, სრულიად მარტო ხარ ქვების გარემოცვაში. საფლავს ჯერ კიდევ ეტყობა ახლდდაყრილი მიწა.

შემოდგომა…

დასრულდა ზაფხული და შემოდგომა დაიწყო. თქვენი არ ვიცი და წელიწადის დროთა ცვლილება ყოველთვის ძალიან მხვდება ხოლმე გულზე. უფრო სწორედ, კი არ მხდვდება, არამედ გარკვეულ განცდებს იწვევს. არასდროს არ გიფქრიათ, რომ ეს ციკლი  ძალიან გავს ადამიანის ცხოვრებას? გაზაფხული – დაბადება, ბავშვობა და სიჭაბუკე, ზაფხული – ცეცხლითა და ენერგიით აღსავსე  ახალგაზრდობა, შემოდგომა – სიმწიფე და დაბერება, ზამთარი – სიკვდილი, ცივი და გარდაუვალი. მართალია, ხალხური სიბრძნე გვასწავლის, რომ ყველაფერს თავის დროა აქვს, მაგრამ თქვენის ნებართვით იმ ნერვების მომშლელ პატარა ბავშვს და მამამისს აქ არ ვახსენებ, უბრალოდ ავღნიშნავ, რომ შეუძლებელია ყველაფრისდამი ამ ქვეყნად თანაბარი დამოკიდებულება გქონდეს… წელიწადის ყოველი დროის დადგომას შესაბამისი განწყობით ვხვდები – ძალიან მიხარია გაზაფხული და ზაფხული. რაღაცნაირად ვიტან ზამთარს (მითუმეტეს თოვლიანს, მაგრამ ამის ბედნიერება ვინ მომცა), რადგან ვიცი, რომ მას გაზაფხული და სითბო მოჰყვება, მაგრამ შემოდგომა და განსაკუთრებით მისი მეორე ნახევარი ჩემთვის სრულიად აუტანელია. ფოთლები ჭკნება, ცვივა, სიცივე სულ უფრო შესამჩნევი ხდება, და პათოსში არ ჩამითვალოთ, მაგრამ მეჩვენება რომ ჰაერში სიკვდილის სუნი ტრიალებს (ნუ ”დაღუპული” ფოთლების მაინც).

Continue reading

წარსულ დროში გადაყვანილები

ღალატი – ვინმეს მიმართ ერთგულების დარღვევა ან საკუთარი ვალის არ მოხდა.

ალბათ ყველას გამოგვიცდია, როგორია როცა ახლო ადამიანი გვღალატობს. ეხლა მაინცდამაინც იმას კი არ ვგულისხმობ რომ ლოგინში ჩაუხტა ვინმეს (თუმცა ამასაც). მას შემდეგ რაც კაენმა უღალატა აბელს, ადამინები ერთმანეთს ღალატობენ. იუდამ უღალატა ქრისტეს, ბრუტუსმა უღალატა იულიუს კეისარს და ასე შემდეგ.

ალბათ ჩვენი ეგოიზმის ბრალია, მაგრამ საყვარელი ადამიანის მხრიდან ღალატი ბევრად უფრო რთული გადასატანია ვიდრე მისი სიკვდილი. როდესაც საყვარელი ადამიანი იღუპება, ჩვენ ამას  განვიცდით, მის გახსენებაზე გული გვტკივა და სითბოთი გვევსება, ჩვენს ცნობიერებაში იგი ლამის იდეალამდე დაგვყავს და მხოლოდ კარგი გვახსენდება. მაგრამ როდესაც საყვარელ ადამიანს იმის გამო ვკარგავთ, რომ მან გვიღალატა, აქ უკვე სრულიად საპირისპირო გრძნობები გვეუფლება.

Continue reading