მძღნერი ვართ და მძღნერადვე…

ქართველებს (ისვე როგორც სხვა ადამიანებსაც, თუმცა ეს ცალკე თემაა) გაცილებით მეტი გვაკავშირებს ვიდრე გვგონია. ყველას ერთი მეტად მნიშვნელოვანი რამ გვახასიათებს – ჩვენ ყველანი ვჯვამთ. ვიცი ამერიკა არ აღმომიჩენია, და რომელიმე მეტნაკლებად გონებამახვილი მკითხველი უთუოდ იტყვის იუ დონთ სეი-ო, მაგრამ ფაქტი ფაქტადვე რჩება – ყველანი სხვადასხვა სიხშირით ვემშვიდობებით ცხოველმოქმედების ნაყოფს.

ყველაზე საინტერესო სწორედ აქ იწყება. სხვებს „მოსასაქმებლად“ ერთი განსაზღვრული ადგილი აქვთ, მაგრამ არა ქართველებს… ჩვენ ხომ უძველესი ტრადიციების, თავისუფლების მოყვარე დიადი ერი ვართ… ჩვენ დავითის, თამარ მეფის, შოთას  შთამომავლები რაღაც უაზრო, დასავლურ წესებზე გაცილებით მაღლა ვდგავართ.  ნუთუ იმ მიწის შვილებმა, რომელიც ამდენი ღირსეული მამულიშვილის სისიხლით მოირწყა, ყური უნდა ვუგდოთ ვიღაც გადამთიელ ერს, რომლის ისტორიაც ძლივს ითვლის სამ ასწლეულს…  ყველაზე კარგად ვუწყით რა და როგორ უნდა გაკეთდეს, უბრალოდ საუკუნეების მანძილზე ბოროტი მეზობლები გვიშლიდნენ და ქართველობას გვართმევნდენ. სკოლაში გვასწავლიდნენ რომ ერთი ქართველი 50 თათარს უდრიდა, განა ეს ცოტაა? Continue reading

ის ვისი სახელიც არ ითქმის, ჩუსტი და კვერცხი

გაციება მკლავს, გარეთ ცივა, კონსპექტებს თავს ვერ ვაბამ, არადა შუალედურები კარსაა მომდგარი.  მუზამ დიდი ხანია დედის გინებით დამიქნია ხელი და შორეული სივრცეების მოსანახულებლად გაემგზავრა. რაღა დარჩენია სახლში მჯდომ მოწყენილ ოცი წლის ახალგაზრდას? რა თქმა უნდა ტელევიზორი (ჰო, მერე რა რომ 21-ე საუკუნეა, ჩემპიონთა ლიგა უკვდავია!) და უპირველეს ყოვლისა ინტერნეტი-ო  –  იტყვით თქვენ! ტექნიკური პროგრესის პირობებში უსაქმურებს ისღა დარჩენიათ, დაილაგონ პერსონალურ კომპიუტერთან სხვადასხვა გემრიელობები და მიაშტერდნენ მონიტორს, რომლის შინაარსსაც დროდადრო თითის უბრალო დაწკაპუნებით ცვლიან (ჰო კარგი, მეც ეგრე ვარ ხოლმე, დიდი ამბავი! ლეპტოპიანებო მშურს თქვენი!). კი ბატონო, უკანასკნელ დრომდე ეს საშუალება მეტ-ნაკლებად მიცხრობდა მოწყენილობას და დროსაც მიკლავდა.

თუმცა არ შემარგეს! სიმშვიდის ეს ნათელი ეპოქა რამდენიმე თვეა რაც დავიწყებას მიეცა. შედით ნებისმიერ საიტზე, ჩართეთ ნებისმიერი არხი, პირველი ფრაზა, რომელსაც თქვენ გაიგონებთ იქნება ”ბიძი…” არა, ამას ვერ დავწერ!  U know who – ის ვისი სახელიც არ ითქმის! (ჰო კარგი, ალაგ-ალაგ ჩუსტები და კვერცხებიც გამოერევა ხოლმე).

თითქოს არც ბნელ ჯადოქრობას ფლობს, და ცხვირიც თავის ადგილზე აქვს, მაგრამ მაინც თავს ვერ მივცემ უფლებას, იგი ნამდილი სახელით მოვიხსენიო. (ნაციონალებო, დივიდენდებს ველოდები!)  მშვენივრად უხდება ამ ბატონს –  ”ის ვისი სახელიც არ ითქმის”!  თანაც, ჩვენი სახელმწიფოს პირველი პისი მას მართლაც საერთოდ არ ახსენებს!

Continue reading

საბრალონი ანუ ”ვიკვნესო-არ ვიკვნესო?”

აქამდე ვერიდებოდი სექსზე წერას. სიმართლე გითხრათ, ეს თემა უკვე ყელშია ამოსული. ძველი ჩვარივით გაცვეთილია, მასზე ყველა ლაპარაკობს, არავინ არაფერ ახალს არ იძახის და ლამის მსოფლიო დონის ექსპერტად ასაღებს თავს. უბრალოდ ახალხანს ერთ მეტად საინტერესო ამბავს მოვკარი ყური. აქ არავის სექსუალურ კომპეტენციაში ეჭვის შეტანას არ ვაპირებ, და არც სხვის სექსუალურ ცხოვრებაში ვყოფ ცხვირს: ვიღაცას იატაკზე ურჩევნია, ვიღაცას კი – ჭერზე და ეს სავსებით ბუნებრივია. უბრალოდ მინდა ერთი პატარა სურათი დაგიხატოთ.

ბინდდება. მზე ნელ-ნელა ჩადის და ღია ფანჯარას გამოსამშვიდობებელ სხივებს ესვრის. პატარა ოთახში წყვილი ეროსის მკლავებშია მოქცეული. ორივე მთლიანად ვნებასაა მიცემული, დივანზე წვანან, მათი გარდერობი კი ნელ-ნელა ინაცვლებს იატაკზე. მაცივრის ჩუმი ზუზუნი და კედლის საათი ბანს აძლევს მათ მძიმე სუნთქვას. ჩამობნელებულ ოთახში მაგიდის ლამპარი რბილი სხვივებით ეალერსება წყვილის ნახევრად შიშველ სხეულებს.           უცებ შეშინებული გოგო ბიჭს აჩერებს – ვაიმე ფანჯრები! მოპირდაპირე სახლიდან მეზობლებმა არ დაგვინახონ! – გაწბილებულ ბიჭს სახტად ტოვებს და ოთახს სხვისი შესაძლო მზერებისგან მსხვილი ფარდით მიჯნავს. შემდეგ დამშვიდებული სახით ბიჭს უბრუნდება და ყველაფერი თავიდან იწყება…

Continue reading

მოხუცი სახლების სოფელი (ნაწ.2)

წინა პოსტი

”თბილისში დავიბადე და გავიზარდე. ერთი ჩვეულებრივი ბიჭი ვიყავი, ფეხბურთზე ფანატიურად შეყვარებული. შემდეგ გატაცება პროფესიაში გადაიზარდა. მთელი გულით ვთამაშობდი და შესაბამისად შედეგიც მქონდა. შემდეგ ცოლი მოვიყვანე, შვილი გამიჩნდა და ამიერიდან დროის განაწილება ფეხბურთსა და ოჯახს შორის მიწევდა. 28 წლის რომ ვიყავი მყესები გამიწყდა და კარიერის დროზე ადრე დასრულება მომიხდა.

მას შემდეგ ყველაფერი აირია. უფეხბურთოთ არ შემეძლო, მაგრამ ოჯახიც მყავდა სარჩენი, ჰოდა მწვრთნელობა გადავწყვიტე.  სულ მალე აღმოჩნდა, რომ საამისო ნიჭი არ გამაჩნია, ამასობაში კი ჩემი შვილი იზრდებოდა. დიდი ხანი არ ვნებდებოდი, ერთი სამოყვარულო გუნდი ჩავიბარე, შემდეგ მეორე, თუმცა უშედეგოდ.  სახლიც კი გავყიდეთ და პატარა ბინაში გადავსახლდით, იმის გამო რომ ჩემს ოცნებაზე უარს ვერ ვამბობდი…

Continue reading

”მოხუცი” სახლების სოფელი

დასაწყისი – წინა პოსტი

პატარა სოფელი მწვანე მთებს შორისაა მიმალული. ძველი სახლები კურორტზე დასასვენებლად წასულ მოხუცებს გვანან

. აქეთ-იქით გადახრილები ისინი თითქოს საოცარ დაღლილობას გამოხატავენ – გადამძვრალ საღებავებს მიღმა მოჩანს ბზარებით დანაოჭული ძველისძველი ფასადებზე, მათი ფანჯრების მზერა უიმედოდაა მიშტერებული სადღაც შორს. მათ შორის არანაირი სიახლოვე არ შეინიშნება, თითქოს ერთმანეთს არ იცნობენ და ცდილობენ ერთმანეთისგან რაც შეიძლება მოშორებით განთავსთდნენ. სოფელში სრული სიჩუმე სუფევს, რომელსაც მხოლოდ  ჩიტების მორცხვი ჭიკჭიკი არღვევს. პატარა, გასაშრობად განწირული მდინარე, ავადმყოფი ბავშვივით ჟრიამულობს.

შუაგულ სოფელში ვდგავართ და ინტერესით ვიცქირებით გარშემო. ან ვერავინ გვხედავს და არავის ვაინტერესებთ, ან იგი უბრალოდ უკაცრიელია – იდეალური ადგილი პოსტაპოკალიფსური დედამიწის შესახებ კინოს გადასაღებად , თუმცა არც საშინელებათა ფილმს გააფუჭებდა ეს მელნისფერი ცა და დამთრგუნველი უბალახო მიწა. უცებ მოშორებით ჩნდება მუქი სილუეტი, რომელიც ნელა მოიწევს ჩვენსკენ. მისი ნაბიჯები იმდენად გროტესკულია, რომ სავსებით შეიძლება ზომბი აღმოჩნდეს. თუმცა მოახლოვებისას ირკვევა რომ სახის კანი არ გახრწნია, და თავადაც ცოცხალ ჰომოსაპიენსთა რიცხვს განეკუთვნება.

ჩვენ ვეკითხებით, სოფელში სადმე ღამის გასათევი ადგილი ხომ არ ეგულება. იგი ჭაღარა თავს გვიკრავს და გვეუბნება, აქ ერთი მილიონერი ცხოვრობს და იმასთან მიდითო.  სახეზე სტუმართმოყვარეობის ნატამალიც კი არ აწერია. ცივი ცისფერი თვალები ყველაზე მეტად ყინულებით დაფარულ ზღვას გავს.

-ჰო, და კიდევ, აუცილებლად მითხარით, ფული თუ გამოგართვათ. მაგის, დედა უნდა მოვსტყნა. კრისა ეგა. სოფლის შავები შევიკრიბებით და სიფათს ავალეწავთ. მილიონერია და სოფლისთვის რა გააკეთა? აი ამ ბილიკს მიყევით და ბოლოში მარჯვნივ შეუხვიეთ. მე უბრალოდ სახლს ვერ დაგილაგებთ, ჩემ გემოზეა და ვერ ავრევ. ეგრევე შემატყობინეთ, ფული თუ გამოგართვათ, მე მაგისი…

Continue reading

ჩვენ ქართველები ვართ, ანუ რატომ გაილახა ხალხი თსუ-ში

მგონი ძალიან რთულად მოიძებნება ქართველებზე ამბიციური და პრეტენზიული ხალხი. ყოველთვის ვდებთ თავს ჩვენს ცივილიზებულობაზე, განთლებულობაზე, ე.წ. ”ევროპელობაზე” (სიმართლე გითხრათ, ამ სიტყვას იმდენად ხშირად ახსენებენ, რომ უკვე მაღიზიანებს), მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგება, ძალიან ხშირად აღმოჩნდება, რომ აზროვნებითაც და მოქცევის კულტურითაც თანამედროვე მსოფლიოსგან დიდი უფსკრული გვმიჯნავს. არ ვიცი ამ უფსკრულს რა ვუწოდო, თუმცა ვხვდები, რომ იგი ერთგვარი ჯამია ყველა ჩვენი უარყოფითი თვისებისა. ”ფუ, ნახე რა შარვალი აცვია ამ დედამ***ნულს, უეჭველი პიდარასტია” -დან დაწყებული,  ”ფუ, მოუსმინე, ეს სოროსის დამქაშები რა ლაპარაკობენ” – ით დამთავრებული.

მრავალჯერ ითქვა და დაიწერა, თუ როგორ არ ვგუობთ ქართველები განსხვავებულ აზრს, პიროვნების ნებისმიერ გამოვლინებას, რომელიც ჩვენს (თუნდაც ვიწრო) ჩარჩოში არ თავსდება, ამიტომ ნამდვილად არ ვაპირებ ამ ყბადაღებული თემის განხილვას, მითუმეტეს რომ ვერაფერ ახალს ვერ მოგახსენებთ.

Continue reading

მარკეტი ”ემულგატორი”

ალბათ ბევრ თქვენგანს ახსოვს დრო, როდესაც მაღაზიებში დავდიოთ და დედა ერთი პურის საყიდელ 50 თეთრს ძლივს აგროვებდა სახლში. ახლა ქალაქი წალეკა ეგრეთწოდებულმა მარკეტებმა, სუპერმარკეტებმა და თქვენ წარმოიდგინეთ მინისუპერმარკეტებმაც (?!) კი. მარკეტებში ასორტიმენტი და ფასები რა თქმა უნდა ბევრად დიდია, ვიდრე ჩვენი ბავშვობის დროს. კანფეტები, შოკოლადები, ხორცი, რძის პროდუქტები, ცომეული. რაც გინდა სულო და გულო! არადა ადრე, პურისა და ერთი გახუნებული სნიკერსის გარდა არც არაფერი არ იდო.

არ დავიწყებთ ეხლა უფულობაში ნაყიდი გახუნებული სნიკერსის სიტკბოს განხილვას, უბრლოდ გეტყვით, რომ მაღაზიები მოგვენატრა.

ისინი კი ნამდვილად სანთლითაა საძებნელი. ამის თქმას პირადი გამოცდილება გვაიძულებს. გვიპოვნია ერთი ორი, მაგრამ ცოტა ხანში ისინიც ”გაამარკეტეს”.  უგზოუკვლოდ…

თუმცა ბევრი მარკეტი გვინახავს, მაგრამ მათგან ვერც ერთი ვერ შეედრება მარკეტ ”ემულგატორს”. იგი ქალაქის ერთ არც ისე პრესტიჟულ რაიონშია განლაგებული.  ხის ძველი კარები და საღებავგადასული რუხი კედლები იმაზე მიუთითბს, რომ მარკეტმა დროის გამოცდას გაუძლო. კოპწია მხოლოდ თეთრი აბრაა, სადაც დიდი წითელი ასოებით აწერია ”მარკეტი E”. შემოსვლისთანავე ჩვენ ვგრძნობთ სპეციფიურ სუნს, რომელიც შმორისა და რაღაც იაფფასიანი სუნამოს საოცარ ნარევს წარმოადგენს. გაურკვეველია რას ან ვის ასდის ეს სუნი – ძველ ბელორუსიულ რკინის მაცივარს, რომელიც ახლადდაქოქილი ზაპოროჟეცივით ზუზუნებს, თუ 100 კილოგრამიან გამყიდველს, რომელიც არასდროს სცილდება სუდოკუებით გაძეძგილ ჟურნალს. თუმცა არც ისაა გამორიცხული რომ ეს სუნი უბრალოდ ამ ადგილის აურის შემადგენელ ნაწილად იქცა. იატაკზე ოდესღაც ალბათ პარკეტი იყო დაგებული, ახლა კი უბრალოდ ხის მართკუთხედებია დაყრილი, რომლებიც ყოველი ნაბიჯის შემდეგ საცოდავად წკმუტუნებენ. ჭერზე სხვადასხვა ფორმისა და ზომის მუქი ლაქებია. ვამჯობინებთ მათი წარმოშობის ისტორიას არ ჩავუღრმავდეთ და ექსკურსიას განვაგრძობთ. რაც უფრო ვაკვირდებით მარკეტს მით უფრო გვაგონებს იგი მიტოვებულ მუზეუმს. გრძელ რკინის დახლებს სადაც სხვადასხვა ექსპონატია გამოფენილი, შუშის თავსახურები აფარია. ექსპონატების გაცნობა ნებისმიერი მსურველისთვის უნდა იყოს ფრიად საინტერესო, განსაკუთრებით კი მაღაზიების მოყვარულებისთვის. გული გვითბება როცა ვხედავთ, რომ ჩვენი ბაშვობის საუკეთესო ტრადიციების შესაბამისად იქ გახუნებული სნკერსი დევს. ჩვენთვის ესეც საკმარისია, მაგრამ ეჭვიც არ გვეპარება, რომ ნებისმიერი დამკვირვებელი იპოვის აქ თავისთვის ღირებულ პროდუქციას.

Continue reading

საქართველო და მსოფლიო, ანუ ვინ ”უქნა თავზე” იაპონიას

ამ ბოლო დროს ჩემი თავგადასავლების თხრობით იმდენად ვიყავი გატაცებული, რომ საქართველოსა და მსოფლიოში განვითარებულ მოვლენებზე დაწერა ვეღარ მოვახერხე. სათქმელი კი ბევრი დამიგროვდა.

რა უცნაურადაა მოწყობილი სამყარო – მაშინ, როდესაც იაპონიას საშინელი მიწისძვრა დაატყდა თავს, რასაც შემდგომ ატომური ელექტროსადგურის აფეთქება და რადიაციის გაჟონვა მოჰყვა, ქართული საზოგადოება საკუთარ IQსა და წიგნიერების დონეზე ცხარედ კამათობდა. იაპონელი ხალხი დაღუპულებს მისტიროდა, ჩვენ კი – განათლების სისტემის უვარგისობას და მედიის არაპროფესიონალიზმს.

როგორც ერთ, ისე მეორე თემას დიდი გამოხმაურება მოჰყვა სოციალურ მედიაში. ყველა თანაუგრძნობდა იაპონიას და გმობდა ტელეკომპანია ”იმედს”. ჰოდა ამ დროს, როცა ყველას პირზე ფუკუშიმას რეაქტორი და ფეკალიების მოყვარული თხუნელა ეკერა, თავი ჩვენმა სამღვდელოებამაც გამოყო. ანტიკლერიკალიზმში ნუ ჩამითვლით, ვცდილობ შეძლებისდაგვარად პატივი ვცე ყოველ რეილიგიას, შეხედულებას და ა.შ., მაგრამ იმან რაც მოვისმინე, ეჭვი გამიჩინა ამ ადამიანის და იმ ადამიანების შეურაცხადობაში ვინც ”ქადაგების” წაკითხვის საშუალებას აძლევს.

ეს (მომიტევეთ ამ სიტყვისთვის) ინდივიდი იაპონიას დამტყდარ უბედურებას ამ ერის ზნედაცემულობას და მათში ქალწულების ნაკლებობას აბრალდებდა, ასევე აღნიშნავდა, რომ ეს დამსახურებული ღვთის  სასჯელია.

Continue reading

გრენდაიზერი (ნაწ. 2)

ნაწილი 1

თბილისში ღამე სუფევდა.  მელნისფერი ცა და განათებული ქუჩები ლამაზ კონტრასტს ქმნიდა. ჩვენ ძალიან მაღლა მივფრინავდით და ბოლოს რომელიღაც ღამის კლუბთან დავეშვით.  დუკმა ხელი მომკიდა და ჩვენ გადმოვხტით, მეგონა კედელს შევეჯახებოდით და თვალები დავხუჭე, მაგრამ როცა გავახილე, უკვე კლუბში ვიყავით.

ჩვენს პირდაპირ ვიღაც ახალგარზდა მაგიდასთან იჯდა და ჭიქას ჭიქაზე სვამდა. ახლოს მივედი და ძალიან გამიკვირდა სპორტული შარვლისა და სვიტერის ნაცვლად შარვალ-კოსტუმი რომ ეცვა, რადგან ისევ ის ბიჭი იყო, სახეზე თითქმის არ შეცვლილა. მაგიდასთან კიდევ ერთი ჭიქა იდგა, ოღონდ ნახევრად ცარიელი და ახალგარზდა დროდადრო უყურებდა მას. ბოლოს მძიმედ ამოიოხრა, ადგა, ბარმენთან მივიდა  და ანგარიში მოითხოვა.

-ერთი ბოთლი რამე კაი არაყი მომეცით კიდე- დაურთო მან.

ბიჭს გარეთ გავყევით. სიმთვრალე საერთოდ არ ეტყობოდა, იგი ნელი, გამართული ნაბიჯებით მიდიოდა და არაყს პატარა, სწრაფი ყლუპებით სვამდა.

დუკს გადავხედე, მაგრამ იგი ზედაც არ მიყურებდა ისე მიდიოდა. კაი ხანს ვიარეთ და ბოლოს სანაპიროსკენ ჩავუხვიეთ გალაკტიონის ხიდზე. ბიჭი მოაჯირს მიეყუდა და მტკვარს მიაჩერდა. დიდ ხანს, ძალიან დიდ ხანს უყურა გამჭოლი მზერით, თითქოს უნდოდა მდინარის სიღრმე გაეზომა თვალით…

Continue reading

გრენდაიზერი (ნაწ.1)

წუხელ გრენდაიზერი დამესიზმრა. იგი პირდაპირ ჩემს ოთახში დეშვა და იქიდან წითელ კოსტუმში გამოწყობილი დუკ ფლიდი გამოვიდა. დუკი ჩემს საწოლზე ჩამოჯდა და თვალებში ჩამხედა. მე ძალიან ავღელდი ვინაიდან ოდესღაც გრენდაიზერს საკმაოდ დიდი ადგილი ეკავა ჩემს გულში…

დუკმა დიდ ხანს მიყურა და ბოლოს მკითხა – გახსოვარ?

-რა დამავიწყებს- ვუპასუხე გახარებულმა

-კეთილი, მაშინ წამომყევი

მე წამოვტხი და ჩვენს გრენდაიზერის გემბანზე აღმოვნდით.

-შენი თავი თუ გახსოვს? -მკითხა უცებ დუკმა

-კი, როგორ არა – გავიკვირვე მე

-ჰმ, არამგონია – თქვა მან და ღილაკს დააჭირა თითი.

ეკრანზე ვიღაც ბიჭი გამოჩნდა. მას სპორტული შარვალი და გახუნებული სვიტერი ეცვა. იგი ნოხზე იჯდა და რაღაც თამაშში იყო ჩაფლული. ოთახში ნელ-ნელა იპარებოდა ბინდი. უცებ ჭერზე ჩამოკიდებული ნათურა აინთო.

-დედა, დედა! შუქი მოვიდა! -დაიყვირა ბავშვმა, შემდეგ ტაბურეტთან მივიდა და ძველი ტელევიზორი ჩართო. გრენდაიზერი დაფრინავდა და კოსმოსურ მონსტრს ებრძოდა, აღტაცებული ბავშვი კი მათ ადევნებდა თვალყურს.

ამ დროს ოთახში დედა შემოვიდა, ხელში თეფში ეკავა.

-ნახე შვილო, მჭადები დაგიცხვე, -უთხრა ქალმა და ბავშვის წინ ნოხზე დადო თეფში, რომელზეც ორადორი პატარა მჭადი და ყველის ნაჭერი იდო.

-შენ, დედა?

-მე არ მშია, შვილო. ჭამე, შეგერგოს – თქვა დედამ და თავზე გადაუსვა ხელი.

-ნახე რა ნახე, გრენდაიზერი რა მაგარია! რეებს შვება! – ბავშვის ხმაში ისეთი საოცარი აღტაცება და ბედნიერება იგრძნობოდა, რომ დედა მის გვერდით დაეშვა ნოხზე…

Continue reading