მძღნერი ვართ და მძღნერადვე…

ქართველებს (ისვე როგორც სხვა ადამიანებსაც, თუმცა ეს ცალკე თემაა) გაცილებით მეტი გვაკავშირებს ვიდრე გვგონია. ყველას ერთი მეტად მნიშვნელოვანი რამ გვახასიათებს – ჩვენ ყველანი ვჯვამთ. ვიცი ამერიკა არ აღმომიჩენია, და რომელიმე მეტნაკლებად გონებამახვილი მკითხველი უთუოდ იტყვის იუ დონთ სეი-ო, მაგრამ ფაქტი ფაქტადვე რჩება – ყველანი სხვადასხვა სიხშირით ვემშვიდობებით ცხოველმოქმედების ნაყოფს.

ყველაზე საინტერესო სწორედ აქ იწყება. სხვებს „მოსასაქმებლად“ ერთი განსაზღვრული ადგილი აქვთ, მაგრამ არა ქართველებს… ჩვენ ხომ უძველესი ტრადიციების, თავისუფლების მოყვარე დიადი ერი ვართ… ჩვენ დავითის, თამარ მეფის, შოთას  შთამომავლები რაღაც უაზრო, დასავლურ წესებზე გაცილებით მაღლა ვდგავართ.  ნუთუ იმ მიწის შვილებმა, რომელიც ამდენი ღირსეული მამულიშვილის სისიხლით მოირწყა, ყური უნდა ვუგდოთ ვიღაც გადამთიელ ერს, რომლის ისტორიაც ძლივს ითვლის სამ ასწლეულს…  ყველაზე კარგად ვუწყით რა და როგორ უნდა გაკეთდეს, უბრალოდ საუკუნეების მანძილზე ბოროტი მეზობლები გვიშლიდნენ და ქართველობას გვართმევნდენ. სკოლაში გვასწავლიდნენ რომ ერთი ქართველი 50 თათარს უდრიდა, განა ეს ცოტაა? Continue reading

Advertisements