პრიალა ვარსკვლავი

ბურთულები სივრცეშია მიმოფენილი. ბურთულები ჭრელია – წითელი, ყვითელი, ყავისფერი, ლურჯი. აქ-აქ სიბნელეში წერტილები ციმციმებს – ცივი, მკრთალი, თითქოს უსიცოცხლო.

ოთახში ბნელა. თეთრ პერანგში გახვეული ბავშვი ნაძვის ხესთან სკამზე დგას. ხელში უზარმაზრი პრიალა ვერცხლისფერი ვარსკვლავი უჭირავს და ცდილობს ხის წვერს მოარგოს. ბავშვი თითის წვერებზე იწევა, წითელ შუბლზე დაძაბულობისგან ოფლი ცვარივით გადმოსდის, თუმცა ნაძვი ზედმეტად მაღალია…

კარი ჭრაჭუნით იღება და ბებია შემოდის. გაცვეთილი ყავისფერი საბანაო ხალათი აცვია, დასიებული ფეხები რეზინის ფლოსტებში აქვს გარჭობილი. იგი შუქს ანთებს და შვილიშვილს უკმაყოფილი მზერას არ აცილებს.

-რამდენჯერ გითხრა, შე სასიკვდილე, სკამზე არ დადგე-თქო?!

ბავშვი ხმას არ სცემს და თავის საქმეს განაგრძობს.

-გეყურება შენ, რასაც გელაპარაკები?

პასუხს ვერ ამჯერად ღებულობს, სკამთან მიდის, ძლიერი ძარღვიანი ხელებით შვილიშვილს  წელში ეჭიდება და იტაკზე სვავს. Continue reading

თოვლის პაპა, სანტა-კლაუსი (ვინცაა რა)

7 წლისას გულწრფელად მჯეროდა რომ ყოველი ახალი წლის ღამეს სანტა კლაუსი, ან თოვლის პაპა შემოიპარებოდა ხოლმე და ნაძვის ხის ქვეშ საჩუქრებს ტოვებდა. ამ რწმენას დაახლოებით 12  წლამდე ვინარჩუნებდი. შემდეგ დედაჩემმა დამარწმუნა, თოვლის ბაბუა მხოლოდ მეტაფორა იყო,რომლითაც გამოხატავდნენ იმ კეთილ საქმეებს, ადამიანები  რომ ჩადიან ხოლმე საშობაოდ და საახალწლოდ. ახლა უკვე დანამდვილებით ვეღარ ვიტყვი აქედან რომელია მართალი და რომელი ტყუილი, მაგრამ იმას კი ვატყობ რომ ყოველი ახალი წლის მოახლოვებასთან ერთად (და არა მხოლოდ) მატულობს ეგრეთწოდებული ”ფსევდო თოვლის პაპების და სანტა კლაუსების” რაოდენობა, რომელთა დანახვისთანავე კვლავ შემაქვს ეჭვი თოვლის ბაბუის არსებობაში, ყოველ შემთხვევაში საქართველოში. Continue reading