ეროვნული სიმბოლიზმის თავისებურებანი

უკვე რამდენიმე დღეა საქართველო ყურებზე დგას. უკლებლივ ყველა, ჯიპით მოჯლიგინე ახალგაზრდა ბიზნესმენებით დაწყებული და ავტობუსებში მჯდომი სევდიანი ბებოებით დამთავრებული, ჩვენს ციხეებში მომხდარ შემზარავ ამბებს განიხილავენ. იშვიათი გამონაკლისების გარდა (რომლებზე საუბრისგანაც ეთიკის ნორმებიდან გამომდინარე თავს შევიკავებ) ყველანი შეძრწუნებულნი არიან და ამა თუ იმ ფორმით პროტესტს უცხადებენ ძალადობას.  მართლაც, აქ საქმე არ გვაქვს უბრალო ძალადობასთან, რომლის შესახებაც ყოველდღიურად ვიგებდით მასმედიის საშუალებით: 7 ნოემბერი, 26 მაისი, სამართალდამცავთა მხრიდან ძალის გადამეტების ფაქტები, სახელმწიფო უნივერსიტეტში დატრიალებული  ”ბესპრეძელი”, პოლიციის სიმბოლურად გამჭირვალე შენობიდან გადმოვარდნილი ადამიანი, კრიმინალი – ამ ყველაფერს ასე თუ ისე მიჩვეულები ვიყავით, თუმცა გლდანის საპყრობილიდან  ”ამოხეთქილმა” კადრებმა ადამიანური ბუნებისა, და ზოგადად ჩვენი საზოგადოების იმდენად ბნელი, ავადმყოფური კუთხეები დაგვანახა, რომელთა შესახებაც მხოლოდ გადმოცემით თუ ვიცოდით რამდენიმე ადამიანისგან. ისიც, მოქალაქეთა უმეტესობას ერჩივნა, უბრალოდ არ დაეჯერებინა იმისთვის, რომ პატიმრებს აგლეჯენ კბილებს და სხვა ავადმყოფური მეთოდებით აწამებენ – ეს ხომ გაცილებით ადვილია.

Image Continue reading

Advertisements

საღვთო მიწა (ნაწ.1)

ზღვის მარადი ტალღები იავნანას უმღერიან  პატარა გოჯ მიწას, რომელიც განისვენებს მათ წიაღში, როგორც ღვთის საჩუქარი ვინმე გამოუცდელ მცურავს. გაშავებული ქვებით დაფარული, მხოლოდ იგი თუ მოაგონებს ადამიანს, რომ ამ უკიდეგანო სივრცეში არსებობს ხმელეთი. საუკუნეების მანძილზე, მას შემდეგ, რაც ღმერთმა ამ მიწის ნაგლეჯის უვნებლად დატოვება ინება, აქ  უამრავი ადამიანის ტერფი დგმულა. ძველად აქ ხშირად მოცურავდნენ მღვდლები, რომელთაც სურდათ განმარტოვება, საკუთარ თავში ჩაღრმავება და მრევლისთვის საჭირო სიტყვების პოვნა. გადამწყვეტი ბრძოლის წინა ღამით არაერთ მხედამთავარს მოუპოვებია წალკოტზე მტერთან შებმის სიმამაცე, რომლის შედაგადაც მათი გმირობები საარაკო ხდებოდა. არც გულზე სიყვარულის ალმოდებულები აკლდა აქაურობას, არც იმედგაცრუებულები და გულგატეხილები, ისღა დაგვრჩენია გაგვიკვირდეს, როგორ არ იქმნებოდა კუნძულთან მისაცურ გზაზე რიგები, და როგორ არ ახრჩობდნენ ერთმანეთს პირველობის სურვილით შეპყრობილები. თუმცა წალკოტს გააჩნდა ერთი მეტად საინტერესო თვისება. ყველას ეგონა რომ იგი ერთადერთია ვინც ამ პატარა ადგილის საიდუმლოს ფლობდა, თან იმდენად ერთპიროვნულად, რომ არავის ქონია ვინმესთვის მისი განდობის სურვილი.  ალბათ ასე უკეთესიც იყო – ის რაც ყველასთვისაა ცნობილი, უკვე აღარ გვეჩვენება სასწაულად…   საკმარისია იგი გავთქვათ, მის შესახებ ისეთ ვინმეს შევატყობინოთ, ვისაც წარმოდგენა არ აქვს, რა არის სასწაული, და სასწაული უკვე კარგავს თავის მაგიურ ძალას, იგი ჩვეულებრივ, ყოფით მოვლენად გარდაიქმნება…

Continue reading

Hotel and hostel (საკონკურსე პოსტი)

  • დასასვენებლად მიემგზავრებით, მძიმე ზურგჩანთა სისხლს გიშრობთ, ფეხები პროტესტს გიცხადებთ, თავში კი განუწყვეტელი ავტოსტოპებით გამოწვეული დომხალი სუფევს?
  •  საფულეში ჩახედვის გეშინიათ, მაგრამ მაინც გსურთ ნორმალური საცხოვრებელი პირობები?
  • გაღიზიანებთ აბორიგენები, რომლებიც საკუთარ მდგმურებს ყაზარმულ რეჟიმში აცხოვრებენ?
  • სასტუმროში მისვლის გეშინიათ, რადგან იცით რომ სიცილით გამოგი სტუმრებენ უკან?
  • კარავი გიყვართ, მაგრამ სველი წერტილების უქონლობა პრობლემას გიქმნით და დასველების ანაც პირიქით, დაუსეველებლობის საფრთხის წინაშე გაყენებთ?

გამოსავალი ერთია – მიაკითხეთ Ho(s)tel ს. არ შეგეშალოთ Hotel-ში, მათ შორის განსხვავება ხომ გაცილებით მეტია, ვიდრე ერთი უბრალოდ ასო.

  • გსურთ დაისვენოთ ბათუმში, იყოთ ზღვასთან ახლოს, მაგრამ არ ძალგიძთ ხელი ჯიბეზე გაირტყათ,
  •  ხართ კომუნიკაბელური და არ გაწუხებთ ქსენოფობია? მაშინ Boombully beach Hostel თქვენთვისაა შექმნილი.

დასახელებამ არ შეგაშინოთ, მართალია იგი ითარგმნება, როგორც ”ბუმ! ხულიგანი”, მაგრამ სინამდვილეში,  საიმედოდ დაცულია ხულიგნებისგან, ინგლისური ასოებით დაწერილი ქართული სიტყვა ”ბუმბული”, კი ჰოსტელში გამეფებულ სირბილესა და კომფორტს განასახიერებს.

Continue reading

კვარიათული ქრონიკები (ნაწ. 2)

ფურშეტის შემდეგ ჩვენი განებივრება ტურიზმის დეპარტამენტმა ითავა – გამოგზავნილი ახალაზრდა (საკმაოდ საყვარელი) გოგო ჩვენს ავტობუსს წინ გაუძღვა და ბათუმის სიახლოვეს განლაგებულ მთაზე აგვიყვანა. არ მინდა კრიტიკული ვიყო, თუმცა რესტორნით ნამდვილად არავინ აღვფრთოვანებულვართ. გვერდით დარბაზში ბანკეტი იმართებოდა – ვიღაც ბედნიერებმა უნივერსიტეტი (თან არა მაღლივი) დაამთავრეს. ჩვენ ფერმკრთხალ დარბაზში მოგვათავსეს თუმცა კი საკმაოდ გემრიელი კერძებით გაგვიმასპინძლდნენ. რამდენიმე ბლოგერი მოწყენილობის გრძნობამ მოგვიცვა, უკანა ეზოში გავედით და ბათუმის განათებული ხედით ვტკბებოდით…

კვარიათში დაბრუნების ნანატრი ჟამიც დაგდა და ჩვენ მოურიდებლად მივაწყდით სატრანსპორტო საშუალებებს.  არც  იმ ღამის განხილვას ვაპირებ – ყველა ისე გაერთო როგორც უნდოდა, ზოგი ღამის კლუბში (იქაც დაგვპატიჟეს ყურადღებიანმა აჭარლებმა), ზოგი პლიაჟზე (რა მოხდა მერე?) ზოგი საკუთარ ნომერში (კომფორტულად), ზოგი არც ვიცი როგორ (დარწმუნებული ვარ, რაიმეს მოიფიქრებდნენ)…

მესამე დღეს დილით ნეპტუნში სამარისებული სიჩუმე სუფევდა. ღამის პერიპეტიებით გადაღლილი საბლოგეთი გონს მოდიოდა, და ნელ-ნელა აცნობიერებდა რომ წასვლის დრო ახლოვდებოდა. სასადილოში ერთ-ერთი პირველი ჩამოვედი და ვერც ერთი ბედნიერი სახე ვერ შევნიშნე -ან ძალიან ეძინებოდათ, ან გული წყდებოდათ… 

კულტურული პროგრამის ბოლო ნაწილი იყო ვიზიტი მაღალმთიან აჭარაში. მტკიცებ გადავწყვიტე მას ცალკე პოსტი მივუძღვნა ამიტომ ეხლა მხოლოდ მოკლეგ გეტყვით – ქართული სულით (ამ სიტყვის საუკეთესო მნიშვნელობით) განსჭვალული ულამაზესი ადგილია, სტუმართმოყვარე და ხელგაშლილი მასპინძლები დიდი ხნით დამამახსოვრდება, უკვე აღარაფერს ვამბობ ჩოხებში შემოსილ მომღერალთა გუნდზე… Continue reading

კვარიათული ქრონიკები (ნაწ.1)

მაპატიეთ, თავი მხოლოდ ეხლა მოვაბი – მაღლივი კლავს, (მოწევაზე უფრო!)

სოციალური მედიის კვლევებისა და განვითარების ფონდმა  გამართა ყოველწლიური კონკურსი  ”სოციალური მედია განვითარებისათვის”, რომლის შედეგადაც 20 გამარჯვებული ბლოგერი გავემგზავრეთ კვარიათში ჩვენი პროექტების წარსადგენად.

უნდა აღინიშნოს რომ ყველაფერი ( ნუ თითქმის) უმაღლეს დონეზე იყო ორგანიზებული. დიდი მწვანე ავტობუსი (ხომ ვთქვი ”თითქმის”-თქო, თხრობის ბოლოს იგი აუცილებლად შეგვახსენებს თავს,) თბილისიდან დროულად გავიდა  (საქართველოს პირობებში მეტად იშვიათი მოვლენა), გზად კონდიციონერების მეშვეობით სულს გვიბერავდნენ, გვიკლავდნენ შიმშილსა და წყურვილს, პლაზმური ტელევიზორი კი ამ დროს აგვისტოს 5 დღეს აჩვენებდა (ჩაირთოს ტორენტები, მაინც ვნახეთ და დავიწუნეთ!). ხანგრძლივი მგზავრობის შემდეგ კვლავ დროულად (ღმერთო ჩემო, ნუთუ წინ მივიწევთ?!) ჩავედით კვარიათში, სადაც ზვის პირას განლაგებული პატარა მყუდრო და ნარინჯისფერი სასტუმრო ”ნეპტუნი” გველოდა.

როგორც კი ნომრების მიხედვით გადაგვანაწილეს (სხვათაშორის სრულიად ნებაყოფლობით), შიგ ბარგი ავზიდეთ და მასიური საწოლების სიმკვრივე შევამოწმეთ, მაშინვე ქვიან სანაპიროს მივაშურეთ. ზღვას მონატრებული ბლოგერები ხარბად დაცურავდნენ, თქვენი მონამორჩილი კი თავს ნამდვილად ”სუხაპუტნაია კრისად” გრძნობდა და თავ-ბედს იწყევლიდა – 20 წლის განმავლობაში ცურვა როგორ ვერ ვისწავლეო და თუმცა ნაპირთან ახლოს კვარიათის მარილიანი წყლის დაგემოვნება მოვახერხე, მაინც მშურდა იმათი ვინც უვნებლად დააპობდა აშხეფებულ ზღვას. ადამიანებისგან განსხვავებით ამინდი საკმაოდ გულგრილად შეგვხვდა – ღრუბლები და ქარი არ მოგვაკლო…

პირველ საღამოს არანაირი ღონისძიება არ იყო დაგეგმილი და ორგანიზატორები უბრალოდ ფორმალური შეხვედრის მოწყობით შემოიფარგლნენ, სადაც ბლოგერებმა ერთმანეთი გავიცანით (მერამდენეჯერ?).

ღამე ყველამ თავისი გემოვნებისდა მიხედვით გაატარა (დიახ, დიახ! ).  ამ მშვიდი, თუ დამქანცველი (ვისთვის როგორ) ღამის შემდეგ დადგა პრეზენტაციებისთვის განკუთვნილი დღე და ჩვენ, ლეპტოპის (ალაგ-ალაგ კლავიატურის) რაინდები დიდი მართკუთხა მაგიდის გარშემო შევიკრიბეთ, რომლის თავშიც (სოც. მედიის მერლინებისა და მეფე არტურებისგან შემდგარი) ლეპტოპებითა და აიფონებით შეიარაღებული მრისხანე და ცინიკური ჟიური განლაგდა.

პროექტების განხილვისას ისევ დამიბრუნდა იმის შეგრძნება რა ქვეყანაშიც ვიმყოფები. მოსმენის კულტურა დღემდე გადაულახავ ბარიერად რჩება ჩვენთვის – ბლოგერები კი არა, ხანდახან თავად ჟიურიც ნორმალურად არ უგდება ყურს თეთრ ეკრანთან გამოსულ ორატორს…  ისე, როგორც უკვე ავღნიშნე, არ მომეწონა მონაწილეებისადმი ჟიურის დამოკიდებულება – ცემი აზრით იგი ზედმეტად დამცინავი და ნეგატიური იყო (შეგიძლიათ სუბიექტურობაში ჩამოთვალოთ).

Continue reading

ვუდუ თოჯინა

ის ჩემი პატარა ვუდუ თოჯინაა. მაგიდაზე ჩემს წინ დევს და ნაღვლიანი თვალებით სადღაც უსასრულობაში იყურება.

მის გვერდით ნემსები მაკრატლები და წამების სხვა იარაღები ალაგია. მისი მახინჯი, ხიდან გამოთლილი სახე არაფრის მთქმელია, სამაგიეროდ ეს წვრილი მხრები და ძალაგამოცლილი ხელები მორჩილების გამომხატველია. რატომღაც ძალიან მაგონებს ძველ ცოცხს, აი ცუდად რომ გვის ისეთს.

ყოველ წამს მინდა ნემსი გავუყარო, ან სანთელებით თმაზე ცეცხლი წავუკიდო – ის ხომ ვუდუ თოჯინაა, და წამებისთვისაა შექმნილი. თუმცა რაღაცა მაკავებს, მიშლის ხელს. არ იფიქროთ, რომ საქმე ამ თოჯინის პროტოტიპშია და მისდამი რაიმე გრძნობებით ვარ განსჭვალული, უბრალოდ როდესაც ამ ცარიელ, უღიმღამო თვალებს ვუყურებ, ჩემში სრულიად უადგილო სიბრალული იბადება.

თითქოს რა უნდა იყოს ამაზე ადვილი, აი იგი  საზიზღარი და დაუცველი აგდია ჩემ წინაშე და მე ისღა დამრჩენია საკადრისად მოვეპყრო. თუმცა არა, ხანდახან ერთი შეხედვით ყველაზე მარტივი რამ წარმოუდგენლად რთული აღმოჩნდება…

Continue reading

პირველად იყო სიტყვა და სიტყვა იყო… ”მწვადი”

თეთრი კოტეჯი სიმწვანეშია ჩაფლული. აბიბინებული ბალახი და ტანმაღალი ხეები მას უცხო ადამიანთა მზერას არიდებენ. ყვავილების სურნელი იმ ადგილის ისეთივე განუყოფელი ნაწილია, როგორც დეზინფექციის სუნი საავადმყოფოში. დაუმატეთ ამას მდინარის საამური ჩხრიალი, გაზაფხულს მონატრებული ჩიტების ჭიკჭიკი და თქვენ მიიღებთ თითოეული ადამიანისგან სანატრელ საცხოვრებელს.  ასევე არ უნდა დაგვავიწყდეს ტყეებით დაფარული ვეებერთელა მთები, აკვარელით დახატულებს რომ გვანან, ფერთა უჩვეულო შერწყმის გამო – სალათისფერიდან დაწყებული და სტაფილოსფრით დასრულებული.

ჰამაკში წევხართ და ჭეშმარიტად სამოთხისეულ ნეტარებას ხართ მიცემულნი. გრძნობთ რომ სრული ბედნიერებისთვის მხოლოდ ევა გაკლიათ და სიამოვნებით დარჩებოდით მასთან ერთად ამ ედემში სამუდამოდ.

მაგრამ უცებ გრძნობთ რომ ჰაერში რაღაც კარგად ნაცნობი და სრულიად უადგილო მოიპარება, თქვენს ნესტოებს იგი ბუმბულის მსგავსად უღიტინებს. მას აქ არაფერი ესაქმება, შეგრძნებები, რომელსაც იგი თქვენში ბადებს, თუ შეიძლება ასე ითქვას, სულ სხვა ჟანრს განეკუთვნება, დაახლოებით იგივე შეგრძნება გექნებოდათ, სტადინოზე ფეხბურთის ყურების დროს ვინმეს თქვენთვის ცოცხი რომ გადმოეგდო.

თუმცა კი ნამდვილად მიმზიდველია ეს სუნი, თქვენ ცდუნებას ვეღარ უძლებთ, ტოვებთ მყუდრო ჰამაკს და ეზოს სიღრმეში აბიჯებთ.

ახალგაზრდები მაყალის გარშემო ფუსფუსებენ, ზოგი შეშას ეზიდება, ზოგი მწვადს წვავს, ერთს კი მწვადებჩამოცმული შამფურების მორიგი პარტია უკავია. მოკლედ, მწვადის შეწვის საზეიმო რიტუალი  ყველა წესის დაცვისდამიხედვით მიმდინარეობს. Continue reading

როგორ პოულობენ ჩემს ქალაქს?

როგორ ხვდებიან ჩემთან?

თეამ შემატყობინე, დაგთაგეო. ჰოდა პირწმინდად შევუდექი ჩემო მოვალეობის შესრულებას. ბევრისგან გამიგია, რომ search terms ძალიან საინტერესო თემა ყოფილა. თუმცა სამწუხაროდ ვერაფერი საინტერესო ვერ აღმოვაჩინე. შეგიძლიათ თვალი გადაავლოთ ამ გრძელ სიას… ისე გამოდის, რომ ბლოგი თავის მიზანს ასრულებს,რადგანაც იმით პოულობენ რაც შიგ წერია. სწორი მარშრუტებით მოდის მკითველი ჩემს ქალაქში. ხვალ ერთი მეტად საინტერესო პოსტით დაგიბრუნდებით… : )

ვთაგავ ჯესის, კნუტს და  აქსიომას

სია:

Continue reading

ცხოვრებისეული პოსტი ანუ როგორ გავხდი ოცი წლის

დღეს ჩემი მეოცე დაბადების დღეა.  იუბილე და თითქოს მნიშვნელოვანი თარიღი. რაღა დაგიმალოთ და,  სულაც არ ვგრძნობ რომ მნიშვნელოვანია. არა, ნამდვილად არ გენვეკუთვნები იმ ადამიანთა რიცხვს, საკუთარ დაბადების დღეს ნეგატიურად რომ აღიქვამენ, ან ბოღმით აღსავსენი ხვდებიან. პირიქით, ჩემი ეგოიზმიდან გამომდინარე ძალიან მსიამოვნებს მილოცვების მიღება და სხვების მიერ გამოხატული სითბოთი ტკბობა. დაბადების დღის მოლოცვა ერთგვარი ხაზგასმაა იმისა, რომ ადამიანისთვის მთლად სულ ერთი არაა შენი დაბადება და შენი არსებობა უხარია…

ჰოდა, წელს დიდად არ მიხარია თქო ვამბობდი. არადა ძიმე ეტაპები უკან მოვიტოვე, და იმ ჯანდაბიდანაც გამოვძვერი , რომელშიც მგონი მივექანებოდი…

ცხოვრება დღითი-დღე გვამარაგებს გაკვეთილებით, რაღაცით ლექტორს გავს, და რაც უფრო ყურადღებიანად მოუსმენ იდეაში მით უფრო გაგიადვილდება მასთან შეწყობა. ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ლექცია მოლოდინს ეხება.  ყოველთვის ფრიად რთული დილემიც წინაშე ვდგავართ. როდესაც რაღაცას ძალიან ძალიან ველოდებით, და შემდგომში ამას ვიღებთ, სიხარული უსაზღვროა, ბომბის აფეთქებას გავს, და მთლიანად წაგვლეკავს ხოლმე. მაგრამ როდესაც არ აგვიხდება, რაღა თქმა უნდა, სრულიად საპირისპირო გრძნობა გვეუფლება. აფეთქებად ქცეული დარდი, ყველა დანარჩენს ემოციას შთანთქავს და ხშირად დეპრესიის უდაბნოში მოგვისროლებს ხოლმე.

არსებობს სხვა ვარიანტიც – ემოციების მოთოკვა.  ამ  შემთხვევაში სიხარულიცა და გაწბილებაც შედარებით სუსტია და მგონი არც რაიმე გაგრძელება ახლავს თან.

რომელი ჯობია – ჯეკპოტი თუ მოკრძალებული პრიზი? ღიირს კი გარისკვა? ვაი თუ ჯეკპოტი ვერ მოიგე და სახლის გარეშე დარჩე? ხომ არ ჯობია, ცოტა დადო, ბევრი რომ არ გქონდეს დასაკარგი?

პირადად მე არ მაქვს ამ კითხვაზე ზუსტი პასუხი. ის კი ვიცი, რომ წაგებასაც და გამარჯვებასაც გულგრილად ვერ შევხედავ. თუმცა იმასაც ვხვდები, რომ არ მინდა გაწბილებული დავრჩე, და ჩემს მომდევნო დაბადების დღესაც დაგრუზული ვიყო… ცხოვრებამ ლექცია წამიკითხა, დასკვნების გამოტანა და მასალის მომზადება კი ჩემთვის მოუნდია…

Continue reading

საქართველო და მსოფლიო, ანუ ვინ ”უქნა თავზე” იაპონიას

ამ ბოლო დროს ჩემი თავგადასავლების თხრობით იმდენად ვიყავი გატაცებული, რომ საქართველოსა და მსოფლიოში განვითარებულ მოვლენებზე დაწერა ვეღარ მოვახერხე. სათქმელი კი ბევრი დამიგროვდა.

რა უცნაურადაა მოწყობილი სამყარო – მაშინ, როდესაც იაპონიას საშინელი მიწისძვრა დაატყდა თავს, რასაც შემდგომ ატომური ელექტროსადგურის აფეთქება და რადიაციის გაჟონვა მოჰყვა, ქართული საზოგადოება საკუთარ IQსა და წიგნიერების დონეზე ცხარედ კამათობდა. იაპონელი ხალხი დაღუპულებს მისტიროდა, ჩვენ კი – განათლების სისტემის უვარგისობას და მედიის არაპროფესიონალიზმს.

როგორც ერთ, ისე მეორე თემას დიდი გამოხმაურება მოჰყვა სოციალურ მედიაში. ყველა თანაუგრძნობდა იაპონიას და გმობდა ტელეკომპანია ”იმედს”. ჰოდა ამ დროს, როცა ყველას პირზე ფუკუშიმას რეაქტორი და ფეკალიების მოყვარული თხუნელა ეკერა, თავი ჩვენმა სამღვდელოებამაც გამოყო. ანტიკლერიკალიზმში ნუ ჩამითვლით, ვცდილობ შეძლებისდაგვარად პატივი ვცე ყოველ რეილიგიას, შეხედულებას და ა.შ., მაგრამ იმან რაც მოვისმინე, ეჭვი გამიჩინა ამ ადამიანის და იმ ადამიანების შეურაცხადობაში ვინც ”ქადაგების” წაკითხვის საშუალებას აძლევს.

ეს (მომიტევეთ ამ სიტყვისთვის) ინდივიდი იაპონიას დამტყდარ უბედურებას ამ ერის ზნედაცემულობას და მათში ქალწულების ნაკლებობას აბრალდებდა, ასევე აღნიშნავდა, რომ ეს დამსახურებული ღვთის  სასჯელია.

Continue reading