ომიდან თეატრამდე

ეს იყო დიდი ბრძოლების დრო, როდესაც ყოველ სამშაბათსა და ოთხშაბათს ეპიკური ბრძოლების მოწმე ვხდებოდი. გლადიატორების დაპირისპირება ჩემში აღტაცებას იწვევდა. ფილმებისა და ზღაპრებისგან განსხვავებით, იგი რეალური იყო და მასში მონაწილეობას არა გამოგონილი პერსონაჟები, არამედ რეალური ადამიანები იღებდნენ.  ეპიკურობისდა მიუხედავად,  წარმოდგენები საოცრად გავდა რეალურ ცხოვრებას – საკუთარი ოფლისა და სისხლის ფასად, ეს გმირები აღწევდნენ ნანატრ გამარჯვებას.

მახსოვს, 1999 წელს პირველად ვუყურებდი ჩემპიონთა ლიგას და 8 წლისამ ვღვარე ცრემლები, გენიალური და დრამატული ფინალის დასასრულს, როდესაც მანჩესტერმა ბოლო დამატებულ წუთზე ორი გოლი გაუტანა ჩემთვის უკვე მაშინ საყვარელ მიუნხენის ბაიერნს…

უშუქობისა და უფულობის ჟამს, ფეხბურთი იყო ფაქტობრივად ერთადერთი წყარო, რომელსაც შემოჰქონდა ჩემს ცხოვრებაში რომანტიკა და ზღაპრულობა. ოლივერ კანი, შტეფან ეფენბერგი, ზინედინ ზიდანი – ისინი ჩემთვის არ იყვნენ უბრალოდ სპორტსმენები,

არა. ისინი ხორცშესხმული მითები იყვნენ, როგორც აქილევსი, ჰერაკლე და ოდისევსი. უბრალოდ მათი გმირობები, რომელთაც მე პირდაპირ ეთერში ვუცქერდი, როგორც უკვე ავღნიშნე, სრულიად რეალური იყო, თუმცა რა პარადოქსულადაც არ უნდა ჟღერდეს, მაინც ზღაპრული და მითიური. მიჭირს ამის ახსნა,

და ალბათ შეიძლება ყველაფარი პატარა ბავშვის მეოცნებე ტვინს გადავაბრალოთ, რომელიც  ბნელ და უიმედო სამყაროში ეძებს რომანტიკას…

Continue reading

Advertisements

ძლევაი საკვირველი და კომენტატორის ინფარქტი

2011 წლის 26 მარტს თბილისის ბორის პაიჭაძის სახელობის ეროვნულ სტადიონზე ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ციკლის თამაში მიმნდირაოებდა. ერთმანეთს საქართელოს მრავალგზის ნატანჯი ნაკრები და ხორვატია დაუპისპირდნენ. თამაში გარდამავალი უპირატესობით მიმდინარეობდა, და ჩვენების დრამატული მინიმალური გამარჯვებით დასრულდა. ეს ყოველივე, რა თქმა უნდა მშვენივრად მოგეხსენებათ.

ამ გამარჯვებაზე მთელი საქართველო გუგუნებს. ახალ ამბებში, ქუჩებში, ტრანსპორტში, დარწმუნებული ვარ, ხვალ ამაზე მაღლივშიც კი ილაპარაკებენ.

მე პირადად ამ სანახაობის მომსწრე გახლდით. უნდა ითქვას რომ ამ საღამოს ფეხბურთელების დარად ქართველი გულშემატკივრებიც გულმოდგინედ გაისარჯნენ, ისინი მხურვალედ ქომაგობდნენ ჩვენებს, არ იშურებდნენ გინებას მოწინაღმდეგისა და მსაჯის მიმართ, ხოლო როდესაც ლევან კობიაშვილმა თამაშის მიწურულს არც თუ ისე ეფექტური დარტყმით დალაშქრა სტუმართა კარი, 60 ათასმა ადამიანმა, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით  ემოციური ორგაზმი განიცადა. ყველაფერი დაავიწყდათ გარდა გოლისა, ამ მომენტში მსოფლიოში არაფერი არ არსებოდა ბადეში გახვეული ბურთისა და მოზეიმე ქართველების გარდა.

გატანილი გოლის შემდეგ საქართველოს ნაკრები, როგორც მოსალოდნელი იყო საკუთარ ნახევარზე ჩაიკეტა და კინაღამ დაისაჯა კიდეც, თუმცა იღბალიც, როგორც ჩანს ჩვენს მხარეს იყო, და ნუკრი რევიშვილმაც ნამდვილად ბრწყინვალე შეხვედრა ჩაატარა.

საფინალო სასტვენმა ქომაგებსა და ფეხბურთელებს კიდევ ერთი ორგაზმი აჩუქა.

Continue reading