მოხუცი სახლების სოფელი (ნაწ.2)

წინა პოსტი

”თბილისში დავიბადე და გავიზარდე. ერთი ჩვეულებრივი ბიჭი ვიყავი, ფეხბურთზე ფანატიურად შეყვარებული. შემდეგ გატაცება პროფესიაში გადაიზარდა. მთელი გულით ვთამაშობდი და შესაბამისად შედეგიც მქონდა. შემდეგ ცოლი მოვიყვანე, შვილი გამიჩნდა და ამიერიდან დროის განაწილება ფეხბურთსა და ოჯახს შორის მიწევდა. 28 წლის რომ ვიყავი მყესები გამიწყდა და კარიერის დროზე ადრე დასრულება მომიხდა.

მას შემდეგ ყველაფერი აირია. უფეხბურთოთ არ შემეძლო, მაგრამ ოჯახიც მყავდა სარჩენი, ჰოდა მწვრთნელობა გადავწყვიტე.  სულ მალე აღმოჩნდა, რომ საამისო ნიჭი არ გამაჩნია, ამასობაში კი ჩემი შვილი იზრდებოდა. დიდი ხანი არ ვნებდებოდი, ერთი სამოყვარულო გუნდი ჩავიბარე, შემდეგ მეორე, თუმცა უშედეგოდ.  სახლიც კი გავყიდეთ და პატარა ბინაში გადავსახლდით, იმის გამო რომ ჩემს ოცნებაზე უარს ვერ ვამბობდი…

Continue reading

”მოხუცი” სახლების სოფელი

დასაწყისი – წინა პოსტი

პატარა სოფელი მწვანე მთებს შორისაა მიმალული. ძველი სახლები კურორტზე დასასვენებლად წასულ მოხუცებს გვანან

. აქეთ-იქით გადახრილები ისინი თითქოს საოცარ დაღლილობას გამოხატავენ – გადამძვრალ საღებავებს მიღმა მოჩანს ბზარებით დანაოჭული ძველისძველი ფასადებზე, მათი ფანჯრების მზერა უიმედოდაა მიშტერებული სადღაც შორს. მათ შორის არანაირი სიახლოვე არ შეინიშნება, თითქოს ერთმანეთს არ იცნობენ და ცდილობენ ერთმანეთისგან რაც შეიძლება მოშორებით განთავსთდნენ. სოფელში სრული სიჩუმე სუფევს, რომელსაც მხოლოდ  ჩიტების მორცხვი ჭიკჭიკი არღვევს. პატარა, გასაშრობად განწირული მდინარე, ავადმყოფი ბავშვივით ჟრიამულობს.

შუაგულ სოფელში ვდგავართ და ინტერესით ვიცქირებით გარშემო. ან ვერავინ გვხედავს და არავის ვაინტერესებთ, ან იგი უბრალოდ უკაცრიელია – იდეალური ადგილი პოსტაპოკალიფსური დედამიწის შესახებ კინოს გადასაღებად , თუმცა არც საშინელებათა ფილმს გააფუჭებდა ეს მელნისფერი ცა და დამთრგუნველი უბალახო მიწა. უცებ მოშორებით ჩნდება მუქი სილუეტი, რომელიც ნელა მოიწევს ჩვენსკენ. მისი ნაბიჯები იმდენად გროტესკულია, რომ სავსებით შეიძლება ზომბი აღმოჩნდეს. თუმცა მოახლოვებისას ირკვევა რომ სახის კანი არ გახრწნია, და თავადაც ცოცხალ ჰომოსაპიენსთა რიცხვს განეკუთვნება.

ჩვენ ვეკითხებით, სოფელში სადმე ღამის გასათევი ადგილი ხომ არ ეგულება. იგი ჭაღარა თავს გვიკრავს და გვეუბნება, აქ ერთი მილიონერი ცხოვრობს და იმასთან მიდითო.  სახეზე სტუმართმოყვარეობის ნატამალიც კი არ აწერია. ცივი ცისფერი თვალები ყველაზე მეტად ყინულებით დაფარულ ზღვას გავს.

-ჰო, და კიდევ, აუცილებლად მითხარით, ფული თუ გამოგართვათ. მაგის, დედა უნდა მოვსტყნა. კრისა ეგა. სოფლის შავები შევიკრიბებით და სიფათს ავალეწავთ. მილიონერია და სოფლისთვის რა გააკეთა? აი ამ ბილიკს მიყევით და ბოლოში მარჯვნივ შეუხვიეთ. მე უბრალოდ სახლს ვერ დაგილაგებთ, ჩემ გემოზეა და ვერ ავრევ. ეგრევე შემატყობინეთ, ფული თუ გამოგართვათ, მე მაგისი…

Continue reading

მატარებელი თბილისი-გორი

დილის შვიდი საათი ხდება და სიცოცხლე ვაგზალზე უკვე ჩქეფს. ნათელ მოსაცდელში ხალხია მიმოფანტული. ყველას ნამძინარები და დაღვრემილი სახე აქვს. ბარგი სკამებზე შემოულაგებიათ და ხალხი საკუთარ მატარებელს სულმოუთმენლად უცდის. თითოეულს მატარებელი სხვადასხვა დანიშნულების ადგილზე ჩაიყვანს. აი მოხუცი კაცი, სურსათით დატვირთული კალათები რო დაუწყვია მუხლებზე ალბათ სახლში ბრუნდება, აი კალათიდან სათამაშო პისტოლეტის ლულა მოჩანს, რომელიც ალბათ შვილიშვილთან მიაქვს. სახეზე კმაყოფილებისა და დაღლილობის ნაზავი აქვს გამოსახული. ეს ახალაზრდა ლოყებღაჟღაჟა ბიჭი კი სამუშაოდ მიდის, ბარი და სხვა იარაღები უკვე გამზადებული აქვს. ეს შუა ქალები სად მიდიან, ცოტა არ იყოს გაურკვეველია, არც თავად აინტერესებს. მშიერი ქათმებივით ქაქანებენ და საერთოდ არ ამჩნევენ გარშემომყოფებს.

მოლარეები ამთქნარებენ და ეტყობათ, რომ ამ ქვეყნად ყველაზე მეტად ყავის დიდ ჭიქაზე ოცნებობენ. ჩვენ კი იმაზე ვოცნებობთ, რომ ბოლო-ბოლო მატარებელში ჩავსხდეთ…

ჩანთებით ხელში, თავქუდმოგლეჯილები მივრბივართ ბაქანზე. თეთრი მატარებელის წასვლამდე წამებიღაა დარჩენილი.სუნთქვა გვეკვრის, უკანასკნელი ძალები გვტოვებს, თუმცა ბოლო მომენტში ჩვენ სავსე ვაგონში ასვლას ვასწრებთ. Continue reading

მაღლივური ესკიზები (ნაწ. 3)

გამოცდები დიდი ხანია შიშის ზარს სცემს ჯავახიშვილის უნივერსიტეტის სტუდენტებს. ეს ის დროა, როდესაც ისინი თავად გრძნობენ როგორია სწავლობდე  მორდორში მაღლივში და ყოველდღე ტრიალებდე ამ, არც თუ ისე სასიამოვნო ატმოსფეროში.

წელიწადში ორჯერ  ჯავახიშვილის ყველა დანარჩენი ბედნიერი სტუნდეტი ადის  იმავე გოლგოთაზე, რაც ჩვენ.  გამოცდის დაწყების წინ, ისინი აშკარად გამოირჩევიან ბედს შეგუებულ მორდორელთა მარლიველთა ფონზე – ზოგს გაკვირვება დასთამაშებს სახეზე, ზოგს ზიზღი. ზოგი აქაც არ უშვებს ხელიდან კონსპექტებს, რომლებშიც გამოცდის წამრატებით ჩაბარების საიდუმლო იმალება.

მგონი წინა ორ პოსტში საკმაოდ ვრცლად ვისაუბრე და ავღწერე ცოდნის ეს ნათელი ტაძარი, ასე რომ აქ აღარ შევჩერდები…

მაშ ასე, გამოცდები. სხვა უნივერსიტეტებისგან განსხვავებით, აქ  ჩაბარება-არ ჩაბარების საკითხი, მართლაც რომ თქვენს ცოდნას ეფუძნება. გადაწერა იმდენად რთულია, რომ მხოლოდ ერთეულების ხვედრი თუა, და მინდა გულწრფელად ვაღიარო, ვინც მოიფიქრებს ხერხს, როგორ მოატყუოს  დამკვირვებლების ტყავში შენიღბულ ცერბერებს, ნამდვილადაა მაღალ ქულის ღირსი. თუ მზად არ ხართ, მაგრამ მაინც მაღალი შეფასებისკენ მიგიწევთ გული, მართლაც რამე არაორდინალურის მოფიქრება გმართებთ. ძალაუფლების ბეჭედის შპარგალკის გამოყენება პრაქტიკულად წარმოუდგენელია. თუმცა კი მაინც იწერენ, ნამდვილად იწერენ – ამას წინათ ჩემმა მეგობარმა, ორი გამოცდა ისე გადაწერა თავიდან ბოლომდე, რომ ეჭვიან დამკვირვებელს ყურიც კი არ დაუბერტყავს.   მჯობნს მჯობნი არ ელევაო…

ჯავახიშვილის გამოცდები უთუოდ გაგახსენებთ ეროვნულებს. ზუსტად იგივე სიტუაციაა, სექტორების მიხედვით განაწილება, ჩანთების ჩაბარება და ასე შემდეგ.  თითქოს ბრუნდებით წარსულში და აი ისევ აბიტურიენტი ხართ. საკმაოდ არაერთგვაროვანი შეგრძნებაა, არა? Continue reading

მაღლივური ესკიზები (ნაწ.2)

”და მოიწია ჟამმან და მივიდა ფროდო მორდორისა კარიბჭესთანა და თან ჰქონდა ბეჭედი ძალაუფლებისა”

ბეჭდების მბრძანებელი

ორკების რაზმები მორდორის კარიბჭესთან დაძრწიან, რუხი კედლები კი უმიდობითაა გაჟღენთილი. საურონის ყოვლისმჭვრეტელი თვალი აქეთ-იქით იქცირება, თქვენდა გასაკვირად ამჩნევთ რომ იგი რკინისფერ ჯავშანშია ჩასმული. თქვენი მიზანი მორდორის შუაგულშია, თუმცა იქ მისაღწევად ორკების მთელი ჯარი უნდა გაიაროთ და არც ერთგული სემი გყავთ ახლომახლო. ბევრჯერ წაგიკითხავთ და გინახავთ ბეჭდების მბრძანებელი, თუმცა ფროდოს როლში პირველად აღმოჩნდით, და მხოლოდ ეხლაღა აცნობიერებთ რა არასახარბიელო მდგომარეობაში ყოფილა საწყალი ჰობიტი.  ჩანთაში ძალაუფლების ბეჭედი გიდევთ, რომელსაც სხვანაირად შპარგალკა ეწოდება და შუამიწეთის ხსნის ერთადერთ იმედათ გესახებათ. თუმცა, რაღა თქმა უნდა მისი მორდორში შეტანა არ იქნება ადვილი – აი შავ უნიფორმაში გამოწყოვილი ორი ტროლიც მოჩანს, ისინი მორდორის კარიბჭესთან პატრულირებენ და იმაზე ზრუნავენ, რომ იქ შემთვევით არ შეაღწიონს ვინმე ჰობიტმა.

მუქი ცა და ცივი ქარის რისხვაც თითქოს ცუდ წინათგრძნობად გევლინებათ…

დიდი გაჭივრებით თქვენ უსხლტებით ორკებს და ბნელ კარიბჭეს უახლოვდებით.

ტოლკიენისდა მიხევდით,მორდორი ძალიან მაღალია, თუმცა წაკითხული და საკუთარი თვალით დანახული, რომ ძალიან განსხვავდება ერთმანეთისგან, ამაში კიდევ ერთხელ  რწმუნდებით.

თქვენ მიაბიჯებთ ჩაბნელებულ კოშკში და უახლოვდებით ზევით ამავალ კიბეს,  იქ კიდევ ერთი პატრული გელოდებად. ასე წვალებ-წვალებით თქვენ უნდა ახვიდეთ მაღლა, სადაც შეძლებთ ბოლო-ბოლო ძალაუფლების ბეჭედი გამოიყენოთ, და ბიზნესის გამოცდა ”მოაყომაროთ”. თუმცა  თავად მორდორის შუაგილშიც კი ფრთხილად უნდა იყოთ, რადგან იქ ერთი კი არა, არამედ ბევრი გორლუმია, რომლებიც ბეჭდებზე და მათ მატარებელ ჰობიტებზე ნადირობენ…

მაღლივური ესკიზები (ნაწ. 1)

იგი პლატოზეა გაშენებული, გარს დაუმთავრებელი შენობები არტყავს, ახლომახლო კი  ახლადგაშენებული სასაფლაოა განლაგებული. რუხია და აშკარად აფრქვევს რუხსავე აურას (შეიძლება შემომედავო, ჩემი მკითხველო, აურა აბსტრაქტული რამააო, თუმცა ეს მხოლოდ იმის მაუწყებელი იქნება რომ შენ იგი არ გინახავს). აქ მოხვედრილები, თითქოს დროის მანქანაში ჩასკუპებულანო, ეფლობიან არც თუ ისე შორეულ წარსულში, როდესაც დაიწერა ერთ დროს პოპულარული სიმღერა ”ქვეყანაშია ფერები მუქი”. ეგ კი არა, მის მიმდებარე ტეროტორიაზე ცეცხლსასროლი და ცივი იარაღის შეტანა ორმაგად სახიფათოა, რადგან ნერვიულ ადამიანებს, ეგზომ დამთრგუნველი სანახაობის შემხედვარე შეიძლება წაუცდეთ კიდეც მისკენ ხელი.  ამინდიც თითქმის ყოველთვის შესაბამისია და მხოლოდ იშვიათად თუ გამოაჭყიტავს მკრთალი მზე.

პირველად თუ მოხვედით, და თუ თქვენ საუბედუროდ ბოლო წვიმის შემდეგ დიდი დრო არ გასულა, უთუოდ ამოისვრებით ტალახში, რადგან გაუგებარ მიზეზათა გამო ასფალტი მხოლოდ ალაგ-ალაგ აგია. მხოლოდ დროთა განმავლობაში, შუა საუკუნეების მოგზაურის  მსგავსად  გაიკვლევთ თქვენს არც თუ ისე სანუკვარ მიზანთან მიმავალ შედარებით უსაფრთხო გზებს.

რომის დარად აქ მოხვედრა საკმაოდ ადვილია, ვინაიდან ქალაქის ყველა კუთხიდან უწყვეტლივ მოედინება სხვადასხვა სახის ტრანსპორტი და მსურველთა ადგილზე დროზე მიყვანას უზრუნველყოფს. შესაბამისად, არც წასვლაა მაინცდამაინც რთული. ერთი კი ისაა, რომ თვენს მიმოსვლას ქორებივით აკვირდებიან ყვითელ სამოსელში გამოწყობილი კონტროლიორები. ანუ უფასოდ მზგვარობას ნამდვილად ვერ შეძლებთ და მოგიწევთ პლასტიკურზე ხელი გაირტყათ.

Continue reading

ჩვენ ქართველები ვართ, ანუ რატომ გაილახა ხალხი თსუ-ში

მგონი ძალიან რთულად მოიძებნება ქართველებზე ამბიციური და პრეტენზიული ხალხი. ყოველთვის ვდებთ თავს ჩვენს ცივილიზებულობაზე, განთლებულობაზე, ე.წ. ”ევროპელობაზე” (სიმართლე გითხრათ, ამ სიტყვას იმდენად ხშირად ახსენებენ, რომ უკვე მაღიზიანებს), მაგრამ საქმე საქმეზე რომ მიდგება, ძალიან ხშირად აღმოჩნდება, რომ აზროვნებითაც და მოქცევის კულტურითაც თანამედროვე მსოფლიოსგან დიდი უფსკრული გვმიჯნავს. არ ვიცი ამ უფსკრულს რა ვუწოდო, თუმცა ვხვდები, რომ იგი ერთგვარი ჯამია ყველა ჩვენი უარყოფითი თვისებისა. ”ფუ, ნახე რა შარვალი აცვია ამ დედამ***ნულს, უეჭველი პიდარასტია” -დან დაწყებული,  ”ფუ, მოუსმინე, ეს სოროსის დამქაშები რა ლაპარაკობენ” – ით დამთავრებული.

მრავალჯერ ითქვა და დაიწერა, თუ როგორ არ ვგუობთ ქართველები განსხვავებულ აზრს, პიროვნების ნებისმიერ გამოვლინებას, რომელიც ჩვენს (თუნდაც ვიწრო) ჩარჩოში არ თავსდება, ამიტომ ნამდვილად არ ვაპირებ ამ ყბადაღებული თემის განხილვას, მითუმეტეს რომ ვერაფერ ახალს ვერ მოგახსენებთ.

Continue reading

გორული სტუმარ-მასპინძლობა და 9 ბოთლი ღვინო

წინათ სტალინის მშობლიურ ქალაქ გორს ცხოვრებაში პირველად ვეწვიე. რაც მთავარია, ამ ვიზიტს მშვენიერი მიზეზი ქონდა – მეგობრის დადაბდების დღე, ასე რომ ”სუსუელთა ნაკრების” წევრები უკვე მერამდ გავემგზავრეთ ერთად.

ქალაქში რაიმე განსაკუთრებული კოლორიტი შევნიშნე თქო, ვერ ვიტყვი – ჩვეულებრივი, პატარა მყუდრო ქალაქია, ვიწრო ქუჩებით, რომლებსაც სახლებთან ერთად უამრავი ხე არტყია გარს. საერთოდ, ნაადრევი გაზაფხულის მიუხედავად, ქალაქს სიმწვანე არ აკლდა, ყოველ ფეხის ნაბიჯზე გაშლილა მაღალი, ფოთლებით დახუნძლული, დიდ-ტოტება ხეები, რომელთა შორისაც ალაგ-ალაგ ახლად გაფურჩქნული აყვავილებულიც ერია.

ამინდს, რაც შეეხება, იგი ძალზედ არასტუმართმოყვარე გახლდათ. როგორც კი მგზავრებმა ”მარშრუტკიდან” ფეხი გადმოვდგით ქარი, თითქოს ჩვენი ვიზიტით უკმაყოფილო ყოფილიყო, გადაწყვიტა ქალაქიდან ”გავეფრინეთ” და ნამდვილ გრიგალად იქცა. მოღრუბლული ცა შუბლშეკრულ დიასახლისს გავდა და აშკარად უნდოდა ”თავზე წყალი გადაესხა” ჩვენთვის.

Continue reading

ორი წელი ანუ ”სუსუ”-დან მაღლივამდე

ოჰ ეს სტუდენტობა. ქეიფის, დროსტარების, თავგადასავლების და ცხოვრებით ტკბობის ხანა. არ აქვს მნიშვნელობა სად სწავლობთ, თუნდაც ეს ჯავახიშვილის მაღლივი კორპუსი იყოს, მთავარია მეგობრებთან ერთად იყოთ.

სანამ ჩვენი თავგადასავლების შესახებ მოგითხრობდეთ, მგონი უმჯობესი იქნება მოკლედ ჩაგაყენოთ საქმის კურსში. ამჟამად მაღლივის სტუდენტი გახლავართ, თუმცა ის ჩემთვის უკვე მესამე უნივერსიტეტია. ალბათ ცოტა სტუდენტი გამოიძებნება, რომელმაც არასრული ორი კურსის განმავლობაში სამი უნივერსიტეტი გამოიცვალა, თუმცა მე, და კიდევ რამოდენიმე ამ იღბლიანთა რიხვს მივეკუთვნებით.

არ გაიცინოთ, მაგრამ პირველ სასწავლებეს ერქვა ”სუსუ”, (ახლა ამას ნუ გამაშიფრინებთ), სახელწოდებიდან გამომდინარე ხვდებით, რომ იქ დარჩენის დიდი სურვილი, მაინცდამაინც არ მექნებოდა, და თავიდანვე მთელი ძალებით ვცდილობდი იქიდან გადასვლას.  თუმცა, პირველ კურსის ბოლოსკენ, ბავშვების ერთმა ჯგუფმა გამონახა ბოლო-ბოლო საერთო ენა, და სრულყოფილ სტუდენტურ ცხოვრებაში შეაბიჯა. სტუნდეტური ცხოვრება კი, როგორც ზემოთ ვთქვი, ქეიფის, დროსტარების და თავგადასავლების გარეშე უბრალოდ წარმოუდგენელია. მთელი საქართველო მოვიარეთ-თქო ვერ ვიტყვი,მაგრამ ბევრი საინტერესო ლაშქრობა მოვაწყვეთ, ბევრჯერ ვიქეიფეთ, მოკლედ დავმეგობრდით, და ერთმანეთისთვის იმ კატეგორიად ვიქეცით, რომელიც ფართო მასებში ”ჩემების” სახელით არის ცნობილი… სხვათაშორის, ჩვენი თავგადასავლები ორ მოთხრობაში მაქვს აღწერილი, და შეიძლება დროთა განმავლობაში ბლოგზე გამოვაქვეყნო კიდეც ისინი. Continue reading