აგურები

ბებიაჩემის სხვენში ნაპოვნი კიდევ ერთი წერილის ამონარიდი:

”როგორ ხარ ჩემო ძვირფასო დაო? როგორ უმკლავდები სიძნელეებს, ხომ მოიმარაგე მოთმინება?

მოთმინება…  როგორი რთული, როგორი საჭირო… ხანდახან მეჩვენება რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი და დასაფასებელია თვისებაა ადამიანში. მე კი ის საერთოდ არ გამაჩნია. ერთი პოეტის თქმისა არ იყოს “მთელი სამყარო მინდა, და მინდა ახლავე!”, მეც მყისიერ და სასურველ შედეგს ვითხოვ წარამარა. საკმარისია ეგრევე შედეგი არ მივიღო, და აი უკვე მზად ვარ საქმეზე ხელი ჩავიქნიო. და მართლაც, როდესაც დაიხარჯები, ჩადებ საკუთარი თავის ნაწილს რაღაცაში, სანაცვლოდ კი ვერაფერს იღებ, ძალიან რთულია მოიმარაგო მოთმინება და იმედის თვალით შესცქირო მომავალს…

”ელოდეთ! გწამდეთ! მოგეცემათ!” – ყველა ეს ფრაზა სულაც არ აქარწყლებს ჩემს სკეპტიკურობას.

რა ძნელია იმის გაცნობიერება, რომ შრომა წყალში ჩაგეყარა, რომ შენს მიერ მოზიდული აგურები არ აღმოჩნდა საკმარისი სახლის ასაგებად.

თუმცა ხანდახან სხვანაირადაც ხდება- წარმოდგინე ლამაზი, ყელმაღალი, ხორბლისფერთმიანი გოგო, რომლის  კანიც ძველი დროის პოეტების თქმისა არ იყოს სპილოს ძვალივით თეთრია. მისკენ მიმიწევს გული, მაგრამ გადამწყვეტ მომენტში თითქოს ვიღაც ფრთხილი მხედარი ჩემში ზედ ნახტომის წინ ცხენს აჩერებს…

Continue reading

ადამიანი ადამიანისთვის მგელია?

მგონი ადამიანი ისე არსად არ იხსნება, როგორც წერილში. გაცილებით ადვილია ადამიანს წერილობითი ფორმით უთხრა ის, რასაც პირისპირ საუბრისას ვერ ეუბნები. ძველ დროში სიყვარულის წერილით ახსნაც დარწმუნებული ვარ ამიტომ გამოიგონეს, და მხოლოდ საუკუნეების შემდეგ შეიძინა ამან რომანტიკული ელფერი. თუმცა წერილში, გაცილებით უფრო რთულ და მრავალმხრივ ემოციებსაც უზიარებენ ერთმანეთს ადამიანები…

ჰოდა მოკლედ, ამ დღეებში ბებიაჩემის სხვენში ძველმანებს ვეძებდი და უცებ ხელში წერილების უზარმაზარი შეკვრა მომხვდა. წერილები საოცრად ძველია და მათი უმეტესობა მეოცე საუკუნის დასაწყისითაა დათარიღებული. ადრესატმაც და ავტორმაც დიდი ხანია უფალს მიაბარეს სული…

ადრე არასდროს გამომიქვეყნებია ჩემს ბლოგზე მგავსი რამ. თუმცა ამ წერილებმა იმდენად დამაინტერესა, რომ გადაწყვიტე, დრო და დრო შემოგთავაზოთ ხოლმე.

მაშ ასე. წერილი პირველი:

შენი არ ვიცი და ზოგადად ადამიანზე ყოველთვის საკმაოდ დადებითი წარმოდგენა მქონდა. მჯეროდა რომ ის უბრალოდ გონიერი ცხოველი არ არის, მის მრავალ თვისებას აღფრთოვანებაში მოვყავდი, უარყოფითი თვისებებს კი ყოველთვის მეორე პლანზე ვაყენებდი და მიმაჩნდა, რომ ერთგვარი, გამოსწორებადი ხარვეზებია.

Continue reading