სკამი

ირგვლივ ღამე, სიცარიელე და სიცივეა. უხეში გაბრაზებული ქარი ჭადრებზე იყრის ჯავრს. ისინი სკამზე სხედან და თავები ერთმანეთზე აქვთ მიყუდებული.  ვარსკვლავებში ეძებენ რაღაცეებს, პოულობენ, კარგავენ, კვლავ ეძებენ და ასე გრძელდება უსასროლოდ. დატანჯული ნაძვები შრიალებენ, ქარი ღმუის, ზამთარი სუფევს ყველგან. ცოცხალი არსების ჭაჭანება არაა პარკში. მკრთალად განათებული ცარიელი სკამებით დახუნძლული ბილიკები, შორეული მანქანების ხმა, ვარსკვლავების გულგრილი ციმციმი, ყველაფერი ეს უბრალოდ ფონია, მთავარი სანახაობა კი ჭადრის ქვეშ მდგომ სკამზე ვითარდება, სადაც გაუნძრევლად სხედან ორნი. ერთნაირად ხუჭუჭა თმა, ცისკენ  მუდარით ერთნაირად მიპყრობილი თვალები და მათი გადაჯვარებული თითები გვაფიქრებინებს, რომ მათ აქ ჯდომის საკმაოდ სერიოზული მიზეზი უნდა ქონდეთ. მათ თვალებში უღრუბლო, მელნისფერი ცა ირეკლება და ვარსკვლავები ახლადგამოსულ ცრემლებს გვანან. მათთან ახლოს მისვლას ვერ ვბედავთ და კვლავინდებურად შორიდან ვათვალთვალებთ იმ იმედით რომ რამე შეიცვლება. რამე იცვლება, რამე კი არა, ყველაფერი იცვლება მათ გარდა. ცის მელანში თითქოს წყალს აზავებენ, ქარი თითქოს მუნჯდება, და ჭადრებს თითქოს ეძინებათ. ჩვენც გვეძინება და გვახსენდება აქ მოსვლის მიზეზი, და ამაო სურვილები. სკამზე კი ყველაფერი კვლავინდებურადაა.. ჩვენ მივდივართ და მტკიცე გადაწყვეტილებას ვიღებთ აქ აღარ დავბრუნდეთ, თორემ შეიძლება კვლავ ვიხილოთ წყვილი, რომელიც სკამზე ზის, ცაში რაღაცეებს ეძებს, პოულობს,კარგავს, კვლავ ეძებს და ასე უსასრულოდ…

Advertisements

2 responses

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s